Unuk tog monaha Petra, a otac vladike Danila I, Šćepan Kaluđerović, je bio knjaz njeguški i u izvorima se pominje kao narodni poverenik koji po narodnim poslovima odlazi kod patrijarha srpskog u Peć i zbog toga je, kao i zbog svoje pravičnosti i odlučnosti stiče veliki glas i poštovanje u narodu.
Pored druge dece, knjaz Šćepan je imao sina Nikolu, koji se zamonašuje i u monaštvu dobija ime Danilo. 1697. godine taj monah Danilo Petrović-NJegoš postaje mitropolit cetinjski i od njega počinje ova vladičanska i dinastička porodica.
U takvoj porodici, kao bratanac vladajućeg mitropolita Petra I Petrovića-NJegoša (Svetog Petra Cetinjskog) se rodio i mali Rade Tomov.
Na krštenju je po nekim izvorima dobio ime Rafailo, ali neki navode i ime Radivoj, međutim najradije su ga zvali Rade. Po Vuku Karadžiću njegovo kršteno ime bilo je „Radoje“. A u narodu je ostao kao vladika Rade, da bi se tako razlikovao od svog znamenitog strica vladike Petra I Petrovića-NJegoša.
Crna Gora, sa svoje 4 nahije izbeglica iz svih srpskih krajeva, je u to tursko vreme bila neka vrsta verske oligarhije (ili možda čak verske aristokratije), a ne teokratija, što se u poslednje vreme može čuti. Vladičanstvo (u kom se nalazila sva vlast) menjalo između nekoliko porodica: Petrović-NJegoši (najviše) i Plamenac, a verski zakoni nisu proklamovani kao zvanični, već je sav zakon bio jedan vladika, a upotrebljavali su se i delovi srpskog srednjevekovnog prava i običajno plemensko narodno pravo.
Vlast u državi Crnoj Gori, koja je tada bila potpuni ekvivalent sa mitropolijom, dobijala se tako što vladajući mitropolit sebi odredi naslednika, pa se ovaj za to priprema, zamonaši (poštujući sve zavete monaštva: devstvenost, siromaštvo i poslušnost) i hirotonijom postane vladika.
nastavak na sledećoj strani
Ova informacija sigurno nije prijatna ali u najtežim trenucima može biti veoma korisna. „Milenkovic and co“ već skoro 30 godina