Na današnji dan rođen je jedan od najistaknutijih Srba – Petar II Petrović-NJegoš

Prvi koji je u porodici Petrović-NJegoš prekršio taj monaški zavet je bio NJegošev naslednik knez Danilo, koji je odbio da se zamonaši, postavši svetovni vladar. Nakon njega i kralj Nikola je učinio isto, tako da su njih dvojica jedini srpski vladari Crne Gore, koji nisu bili monasi.

Crna Gora nije stvorena ni za šta drugo već da srpski narod okupljen oko svog mitropolita crnogorskog opstane, kako bi se ujedinio sa svim ostalim srpskim krajevima u jednu državu Srbiju, kao u doba Nemanjića. Zato srpski narod u Crnoj Gori nije bio fokusiran na njenu izgradnju, već na ujedinjenje srpstva.

Rade Tomov Petrović je bio tek treći izbor njegovog strica Svetog Petra Cetinjskog. Prvo je izbor pao na Mitra Petrovića, sina njegovog najstarijeg brata Stjepa. Mitar je umro nakon nekoliko godina, pa je Petar I svoju pažnju usmerio na Đorđija Savova Petrovića, sina svog drugog brata Sava. Pošto je Đorđije bio nepismen, vladika Petar I ga je poslao u Sankt Peterburg da pohađa školu. Tamo je Đorđije shvatio da mu se više sviđa život u Rusiji, pa je svom stricu u pismu 1828. godine tražio da bude oslobođen nasleđivanja i da neće da bude vladika tj. monah. Tako je izbor pao na mladog Rada, pa ga je vladika Petar za svog naslednika proglasio 20. januara 1827. godine.

NJegoš je ostao najharizmatičnija i najmarkantnija ličnost moderne srpske istorije, i takođe duboko prosvetljena misaona figura, o čemu svedoče njegova po svemu izuzetna književna dela. Ova dela su potpuno jedinstvena, kao i teme kojima se bavi, poput hrišćanskog poimanja rata, odnosa prema verskom i nacionalnom otpadništvu, junaštvo, viteštvo, izdajstvo. Međutim teme poput ratova demona i anđela ili odnosa Boga prema Svojoj tvorevini ili svrhe zemaljskog života izdvajaju filozofa NJegoša u odnosu na velike književnike drugih naroda.

Zato se slobodno primećuje da NJegoš može da se poredi jedino sa monumentalnim florentinskim pesnikom Danteom Aligijerijem ili najvećim engleskim pesnikom DŽonom Miltonom. Donekle tom društvu može da se pridoda i veliki Gete, no naš NJegoš stoji baš sa njima na samim vrhovima svetske književnosti. Drugim rečima, nema mnogo svetskih pesnika koji se na tako književni efektan način bave „najtežim“ filozofskim temama.

nastavak na sledećoj strani