Na današnju Lazarevu subotu, kada se pravoslavni svet seća čuda vaskrsenja i pobede života nad smrću, francuski Bois-Salair zasijao je u punoj duhovnoj veličini – jer ga je svojim prisustvom i liturgijom blagoslovio Njegovo Preosveštenstvo Episkop zapadnoevropski Justin, jedan od najuglednijih i najpoštovanijih arhijereja Srpske pravoslavne crkve. Njegov dolazak nije bio samo pastirska poseta, već duhovni događaj od istorijskog značaja, potvrda da se u srcu Francuske čuva živa, autentična i nepokolebljiva vera našeg naroda.
A iza te svetlosti, iza svakog kamena i svakog napretka manastira Rođenja Presvete Bogorodice, stoje ljudi čija su dela već ušla u istoriju srpske dijaspore: Saša Pešić i Vladan Stefanović. Njihova odlučnost, njihova žrtva i njihova ljubav prema Crkvi omogućile su preseljenje monahinja 2013. godine i postavile temelje današnjeg duhovnog života. Uz njih, kao neizostavan stub zajedništva, stoji i zajednica okupljena oko stranice „Svi Srbi u Parizu“, koja je pokazala da srpsko srce kuca snažno i daleko od otadžbine.
pogledajte sve fotografijei snimke na strelici levo-desno
Manastir u Bois-Salairu nije samo građevina. To je svedočanstvo o tome šta Srbi mogu kada se ujedine. Od skromne kapele iz 1980-ih, preko dolaska monahinja 2014. godine, pa sve do današnjeg dana – svaki kamen, svaka pločica, svaki deo krova nosi potpis ljudi koji su verovali da pravoslavlje mora imati svoj dom i u Francuskoj.
A među njima, pored monahinja, u početku ogroman i trag ostavili su:
Saša Pešić, predsednik udruženja „Svi Srbi u Parizu“, i Vladan Stefanović ljudi koji su pokrenuli, organizovali i povezali ljude u trenutku kada je to bilo najteže. Obojica dokazani patriote, koji su pokrenuli akciju i učestvovali u preseljenju monahinja, prikupljanju sredstava i fizičkom radu.
Dobrovoljci iz grupe „Svi Srbi u Parizu“ (Darko Matović, Miloš Krivokapić, Nenad Đorđević i drugi), koji su se odazvali bez pitanja, bez kalkulacije, samo iz ljubavi prema veri i svom narodu.
Zajedno su iznajmili kamion, preselili monahinje, a kasnije zajedno sa dobrim ljudima iz svih krajeva Francuske pomagali u izgradnji konaka, letnje kuhinje, obnovi krova, grejanja, elektrike i svih radova koji su kapelu pretvorili u pravi manastir.
te davne 2013. godine i selidba manastira
Liturgija koju je danas služio Vladika Justin nije bila samo crkveni događaj. Bila je duhovna potvrda, živi dokaz da je sve što je urađeno u Bois-Salairu — urađeno ispravno, časno i Bogu ugodno. Njegov blagoslov, njegova reč i njegovo prisustvo nose težinu autoriteta koji se ne dobija funkcijom, već životom posvećenim veri, narodu i Crkvi.
Jer Vladika Justin nije samo episkop zapadnoevropski — on je čuvar srpskog identiteta u dijaspori, pastir koji obilazi svaku zajednicu, svaku parohiju, svaki manastir gde god Srbi žive, mole se i čuvaju svoje korene. Njegova poseta Bois-Salairu je poruka:
da je manastir živ, duhovno snažan i blagosloven,
da zajednica raste, okupljena oko vere i tradicije,
da se trud naših ljudi vidi i poštuje,
da pravoslavlje u Francuskoj ima čvrst temelj, stabilan i nepokolebljiv,
da srpski narod u dijaspori nije zaboravljen, već da ima svog arhijereja koji ga vodi, podržava i hrabri.
Vladika Justin godinama pokazuje da razume potrebe našeg naroda u Francuskoj — od parohija u velikim gradovima do malih zajednica koje se bore da sačuvaju veru i identitet. Njegova energija, njegova posvećenost i njegova briga za srpski narod čine ga jednim od najvažnijih stubova pravoslavlja u zapadnoj Evropi.
Zato današnja liturgija nije bila samo svečani čin — bila je duhovni pečat, potvrda da je Bois-Salair postao svetionik pravoslavlja, mesto gde se srpska duša čuva, gde se vera obnavlja i gde se narod okuplja oko svoje Crkve.
Stigla je nova adresa za pravu domaću kuhinju! Restoran “Kod Bize” u predgrađu Pariza, mestu Pantin, donosi autentične ukuse Balkana
